Κυριακή, 3 Μαΐου 2009

"Δρόμος"
















Γύζης.






Τώρα μακραίνουνε
πύργοι,παλάτια.
Κλαίνε μου οι θύμησες,
κλαίνε τα μάτια.

Τώρα θανάσιμη
νύχτα με ζώνει.
Μέσα μου ογκώνονται
οι άφραστοι πόνοι.

Μ'είδαν,προσπέρασαν
όσοι αγαπάω.
Μόνος απόμεινα
κι έρημος πάω.

Πόσο τ'ανέβασμα
του άχαρου δρόμου!
Στρέφω κοιτάζοντας
προς τ΄ονειρό μου

μόλις να φαίνονται
οι άσπρες εικόνες.
Τ'άνθη,χαμόγελα
μες στους χειμώνες.

Αεροσαλεύουνε
κρίνοι και χέρια.
Ήλιοι τα πρόσωπα,
μάτια τ'αστέρια.

Είναι καί ανάμεσα
σ'όλα η Αγάπη
στο πρωτοφίλημα
κόρη που εντράπη.

Κι όλο μακραίνουνε
πύργοι, παλάτια.
Κλαίνε μου οι θύμησες,
κλαίνε τα μάτια....


Κώστας Καρυωτάκης
1896-1928

2 σχόλια:

Diatton είπε...

Απ' τους καλύτερους πεντασύλλαβους που έχω διαβάσει ποτέ! Δύσκολο είδος αλλά στο Μεσοπόλεμο το απέδιδαν εύστοχα οι Ποιητές...

andria είπε...

Ευχαριστώ για τα ωραία σχόλια!!!!

Loading...