"Της σιγουριάς μας το όνειρο θα πρέπει να χαθεί..."

Αργοπεθαινει…

Αργοπεθαίνει όποιος γίνεται σκλάβος της συνήθειας, επαναλαμβάνοντας κάθε μέρα τις ίδιες διαδρομές, όποιος δεν αλλάζει περπατησιά, όποιος δεν διακινδυνεύει και δεν αλλάζει χρώμα στα ρούχα του, όποιος δεν μιλεί σε όποιον δεν γνωρίζει. Αργοπεθαίνει όποιος αποφεύγει ένα πάθος, όποιος προτιμά το μαύρο για το άσπρο και τα διαλυτικά σημεία στο ” ι ” αντί ενός συνόλου συγκινήσεων που κάνουν να λάμπουν τα μάτια , που μετατρέπουν ένα χασμουργητό σε ένα χαμόγελο, που κάνουν την καρδιά να κτυπά στο λάθος και στα συναισθήματα. Αργοπεθαίνει όποιος δεν αναποδογυρίζει το τραπέζι, όποιος δεν είναι ευτυχισμένος στη δουλειά του, όποιος δεν διακινδυνεύει τη βεβαιότητα για την αβεβαιότητα για να κυνηγήσει ένα όνειρο, όποιος δεν επιτρέπει στον εαυτό του τουλάχιστον μια φορά στη ζωή του να αποφύγει τις εχέφρονες συμβουλές. Αργοπεθαίνει όποιος δεν ταξιδεύει, όποιος δεν διαβάζει, όποιος δεν ακούει μουσική, όποιος δεν βρίσκει σαγήνη στον εαυτό του. Αργοπεθαίνει όποιος καταστρέφει τον έρωτά του, όποιος δεν επιτρέπει να τον βοηθήσουν, όποιος περνάει τις μέρες του παραπονούμενος για τη τύχη του ή για την ασταμάτητη βροχή. Αργοπεθαίνει όποιος εγκαταλείπει μια ιδέα του πριν την αρχίσει, όποιος δεν ρωτά για πράγματα που δεν γνωρίζει. Αποφεύγουμε τον θάνατο σε μικρές δόσεις, όταν θυμόμαστε πάντοτε ότι για να είσαι ζωντανός χρειάζεται μια προσπάθεια πολύ μεγαλύτερη από το απλό γεγονός της αναπνοής. Μόνο η ένθερμη υπομονή θα οδηγήσει στην επίτευξη μιας λαμπρής ευτυχίας.

Pablo Nerouda

"Τα λόγια σου"

Νίκος Λύτρας
1883-1927




Θυμάμαι τώρα....Οι θύμησες πλημμύρες που με πνίγουν,
άνεμος, σκοτεινιά.
Τα λόγια ανθούς τα μάδησες, μα τώρα αυτά μου ανοίγουν
κακές πληγές βαθιά.

Ούτε σκιά,ούτε όνειρο έτσι που να διαβαίνη
γοργά προς το χαμό.
Καπνός η αγάπη.Σύννεφο, τα λόγια σου, μου ραίνει
σταγόνες τον καημό.

Τώρα σαπίζουν μέσα μου πρώιμες οι πληγές μου.
Η θύμηση ασπασμός
προδοτικός,να μου γελούν κρυφά κάποιες στιγμές μου
ν'αυξαίνει ο απελπισμός.

Μαρία Πολυδούρη
1902-1930

"....γαλάζιο λουλούδι του ρομαντισμού..."

Νίκος Λύτρας





Από όλα τα χρώματα το μπλε είναι εκείνο που συνήθως συμβολίζει οτιδήποτε είναι πνευματικό. Συγκριτικά με το κόκκινο φαίνεται χρώμα ψυχρό ενώ χρησιμοποιείται για να υποδεικνύει άτομα σε διαλογισμό. Οι ψυχολόγοι το συνδέουν με την «…ψυχική χαλάρωση και με την συνετή, ήρεμη και ανώτερη απεικόνιση της ζωής…». Είναι το χρώμα του ουρανού και του θεού Amon της αρχαίας Αιγύπτου. Ο Heinz-Mohr το χαρακτηρίζει ως «…το πιο βαθύ και άυλο χρώμα, το μέσον προς την αλήθεια, την διαφάνεια του κενού στο αέρα…». Πιστεύεται ότι τα γαλάζια φυλαχτά εξουδετερώνουν το κακό, ενώ ο μανδύας της Παρθένου Μαρίας είναι μπλε-γαλάζιος. Στην αρχαία Ινδική μυθολογία ο Vishnu και ο Krishna είναι χρωματισμένοι με γαλάζιο, όπως είναι και τα ρούχα του Ιησού όταν απεικονίζεται ως παιδαγωγός. Στην Ευρώπη το «…γαλάζιο λουλούδι του ρομαντισμού…» υποδεικνύει την πνευματική ελευθερία και την ανεξάρτητη σκέψη, και στην αρχαία Κίνα συνδέεται με το ξύλο σαν υλικό, ενώ στην παραδοσιακή τέχνη χρωματίζει τους δαίμονες και τον θεό K’ui-hsing που αυτοκτόνησε εξαιτίας της πληγωμένης του φιλοδοξίας. Στον Ευρωπαϊκό λαϊκό συμβολισμό το μπλε είναι το χρώμα της πίστης μα και του μυστηρίου, της αυταπάτης και της ανασφάλειας. Είναι όμως ένα χρώμα που το συναντάμε σπάνια στην προϊστορία γιατί απλά ήταν πολύ δύσκολο να βρεθεί η πρώτη ύλη απ’ όπου παρασκευάζεται.
Τα χρώματα πάντα θα παίζουν σημαντικό ρόλο στην ζωή του ανθρώπου όπως πάντα θα ξεφυτρώνουν και νέοι συμβολισμοί που θα ανατρέπουν τους παλιούς. Ο ορισμός του χρώματος ενός αντικειμένου είναι το αποτέλεσμα της απορρόφησης κάποιων συχνοτήτων του φωτός και της αντανάκλασης κάποιων άλλων. Ίσως όμως αυτό που κάνει περισσότερη εντύπωση σε κάποιον που το πρωτοακούει, είναι ότι το χρώμα που βλέπουμε να χαρακτηρίζει ένα αντικείμενο είναι και το μόνο χρώμα που στην πραγματικότητα ΔΕΝ είναι, αφού το αντικείμενο απορροφά όλες τις συχνότητες του φωτός αλλά αντανακλά μόνο αυτήν που τελικά το χαρακτηρίζει.